​Ekonomi sadece rakamlardan, grafiklerden ya da bütçe kalemlerinden ibaret değildir. Ekonomi, bir toplumun ruh halidir; birbirine bakışıdır, yarınlara dair kurduğu hayalin rengidir. Bugün geldiğimiz noktada temel ihtiyaçları karşılama kaygısı, bireysel bir sorun olmaktan çıkıp toplumsal bir sessizliğe ve derin bir hüzne dönüşmüş durumda. Çünkü biliyoruz ki; karnı aç bir toplumun zihni tok olamaz.
​Bu dondurucu kış günlerinde bir fırının köşesinde, askıya çıkacak bir ekmeği kimselere görünmeden, mahcup bir sessizlikle bekleyen insanları izledim. O soğuk sadece bedenleri değil, sanki o insanların topluma ve sisteme olan güvenini de dondurmuş gibiydi. Eskiden mahalle bakkallarında sessiz bir güven sözleşmesi olan veresiye defterleri vardı; "biz" olmanın, dayanışmanın adıydı o defterler. Şimdilerde ise bu yardımlaşma ruhu, yerini kimsenin kimseyle göz göze gelemediği, herkesin kendi rızkını korumaya çalıştığı derin bir yalnızlığa bıraktı.
​En kötüsü de bu manzaranın artık kanıksanması, yani o tehlikeli duyarsızlaşma. Yoldan geçenlerin bu çaresizliği görmezden gelmesi, toplumun vicdan mekanizmasının paslandığını gösteriyor. Bir toplumda insanlar birbirine yardım etmekten çok "ben nasıl kurtulurum?" derdine düştüğünde, o ülkenin ortak üretim ruhu da, geleceğe olan inancı da zedelenir.
​Bu durumdan en büyük darbeyi ise sessizce körelen gençlerimiz alıyor. Yarının dünyasını inşa etmesi gereken zihinler; sanatla, bilimle, hobilerle meşgul olması gerekirken sadece "ay sonunu nasıl getiririm?" sorusuna hapsolmuş durumda. Bir gencin hayalleri faturaların gölgesinde kalıyorsa, o ülkenin yarınları karanlıktadır.
​Unutulmamalıdır ki; bir ülkede toplum huzurlu ve mutlu olursa, o ülke daha üretken ve dayanışma içinde olacaktır. Refah sadece cebimizdeki para değil, sokağa çıktığımızda birbirimizin yüzüne gülümseyerek bakabilme güvenidir. Geleceği yeniden inşa etmek istiyorsak, önce zihinleri bu geçim kaygısı prangasından kurtarmalıyız.
​