Bir belediye başkanı, etrafı bu kadar kalabalıkken neden yalnız olur? Ayşe Ünlüce’nin en büyük şanssızlığı belki de tam burada gizli...
Siyasette artık çok konuşan, sesini yükselten, karşısındakine laf yetiştiren daha fazla dikkat çekiyor. Nezaket, saygı ve hoşgörü ise neredeyse unutulmaya yüz tuttu.
Oysa bana göre insanın ağzından çıkan sözlerden daha önemlisi, eylemleridir, ne yaptığı ne yapmadığıdır…
Eskişehir Büyükşehir Belediye Başkanı Ayşe Ünlüce’yi izlerken bunu sık sık düşünüyorum. Ünlüce’nin en dikkat çekici özelliği yalnızca nezaketi değil. İnsanları dinlemesi, farklı düşüncelere saygı göstermesi ve gerektiğinde kararlı bir duruş sergileyebilmesi diye düşünüyorum. Her konuda herkesle aynı fikirde olmak zorunda değil. Elbette eleştirilecek kararları da olabilir. Ancak önemli olan, farklı görüşler karşısında nasıl bir tavır sergilediği.
Bugün siyasette en çok eksikliğini hissettiğimiz şey de bu değil mi? Birbirimizi dinlemek yerine suçluyor, anlamak yerine yargılıyoruz. Ortak akıldan söz ediyoruz ama çoğu zaman kendi düşüncemizden başkasına tahammül edemiyoruz.
Ayşe Ünlüce’nin en büyük şanssızlığı; Ünlüce’nin etrafındaki siyasi ve fikrî iklim. Siyasetin her meseleyi bir hesaplaşmaya, her itirazı bir husumete, dönüştürdüğü yerde; nezaketi zayıflık, mahcubiyeti acizlik saymayan kaç yönetici kaldı, düşünün…
İnanın bana ihtiyacımız olan, bir kişinin diğerlerinden daha iyi görünmesini sağlayan bir vasat değil; iyi olanın istisna sayılmadığı bir siyaset ortamı. Çünkü iyi bir yönetici sadece kendisini destekleyenlere değil, gerektiğinde kendisine itiraz edebilen, yeni fikirler üreten, şehrin geleceğini düşünen insanlara da ihtiyaç duyar. İşte Eskişehir’in de tam olarak buna ihtiyacı var.
Birbirini rakip değil, bu şehre hizmet etmek için çalışan insanlar olarak gören siyasetçilere...
Her konuyu kavgaya dönüştürmeyen, eleştiriyi düşmanlık saymayan, nezaketi zayıflık olarak görmeyen yöneticilere...
Ayşe Ünlüce, Eskişehir’i ortak akılla yönetmek istediğini her fırsatta dile getiriyor. Muhtarlarla buluşmasında “Her projenin temelinde ortak akıl var” derken, Kurtuluş Kapalı Pazar Yeri projesini farklı kurumların birlikte hareket etmesinin güzel bir örneği olarak gösterdi. Daha önce benimle yaptığı söyleşide de farklı siyasi görüşlerle çalışmanın zorluklarını anlatırken; “Bu anlayış partiler üstü bir yönetim anlayışı gerektiriyor ve bunun oturması zaman alıyor” demişti. Aslında bu sözler çok şey anlatıyor. Çünkü ortak akıl demek, sadece herkesi aynı masaya davet etmek değil, o masadaki herkesin birbirini dinlemeye hazır olması demek. Siyasi çekişmelerin, kişisel hesapların ve önyargıların ön plana çıktığı bir ortamda bunu başarmak hiç de kolay değil. İşte bana göre Ayşe Ünlüce’nin en büyük şanssızlığı da bu. Birlikte yönetmek istiyor ama birlikte düşünmenin bile zor olduğu bir ortamda mücadele ediyor. Oysa Eskişehir’in ihtiyacı, kimin dediğinin olduğu değil, bu şehir için birlikte neler yapılabileceğinin konuşulması. Ve bunun sorumluluğu yalnızca Ayşe Ünlüce’nin değil, bu şehirde söz sahibi olan herkesin omuzlarında.
