Özgür Özel’in gözyaşlarında çiftçinin umudunu, adalet özlemini gördük. Peki, Ankara’daki bu değişim umudu Eskişehir’in siyasi koridorlarına da ulaşabilecek mi?
YENİ Parti'nin Ankara'da düzenlenen ilk olağan kurultayında Özgür Özel'in uzun konuşmasından geriye pek çok siyasi mesaj kaldı. İktidar hedefi, demokrasi, hukuk, ekonomi, yeni bir siyaset anlayışı...
Ama ne iktidara yönelttiği sert sözler ne de seçim kazanacağına ilişkin iddialı açıklamaları değil, en çok Özgür Özel’in gözyaşları, umudumu tazeledi. Çünkü karşımızda; cumhurbaşkanı adayı 600 günden uzun bir zamandır tutuklu olan, partisine kayyum atanan, yıllarca beraber yol yürüdüğü kişinin ihanetine uğramış, onlarca partili belediye başkanı ve çalışanın tutuklu olduğu bir liderin insani duygularını yitirmeden, her şeye rağmen intikam değil adalet diyebilen, halktan aldığı desteği anlatırken gözleri dolan bizden biri olduğunu gördüm.
Çankırı'nın Yapraklı ilçesine bağlı Sarıkaya köyünde yaşayan Veysel Ünal, hayvanlarının bir günlük süt parasını YENİ Parti'ye göndermiş. Özel kendisini arayıp kurultaya davet ettiğinde ise hayvanlarını bırakıp gelemeyeceğini söylemiş. Tek isteği, kurultay kürsüsünden kendisine bir selam gönderilmesiymiş. İşte Özel'in sesi tam da bu hikâyeyi anlatırken titredi.
Bunları dinlerken insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:
Siyaset, kendisine böylesine büyük umutlar bağlayan insanların hayatına gerçekten dokunabilecek mi?
Çünkü insanların son parasını, harçlığını, alın terini bir siyasi harekete emanet etmesi yalnızca bir destek göstergesi değil, aynı zamanda ağır bir sorumluluk. Ve bana kalırsa Özgür Özel'in o kürsüde taşıdığı en büyük yük de buydu.
Özel'in konuşmasının sonunda kendi yazdığı İçimdeki Memleket adlı şiirini de dinlemenizi öneririm...
Fakat kurultayın benim için en önemli siyasi mesajı, adalet üzerine kurulan cümlelerdi.
Özgür Özel, adaleti yalnızca mahkeme salonlarıyla sınırlamadı. Mahkemede, gelirde, vergide ve sosyal yaşamda adalet sağlama hedefinden söz etti. Bence üzerinde asıl durulması gereken de bu. Çünkü adalet dediğimiz şey yalnızca mahkeme kararlarından ibaret değil. Bir emeklinin geçinememesinde, bir öğrencinin barınma sorunu yaşamasında, bir kadının kendisini güvende hissedememesinde de adalet meselesi var.
Tabi siyasetçilerin güzel sözler söylemesiyle adil bir düzen kurulmadığını da biliyoruz. Önemli olan bu sözlerin yarın siyasi kararların ve uygulamaların içinde ne kadar yer bulacağı.
Gelelim kurultayın Eskişehir boyutuna...
Ankara'daki kurultayda Eskişehir'in oldukça güçlü bir temsili vardı. Büyükşehir Belediye Başkanı Ayşe Ünlüce, milletvekilleri Utku Çakırözer ve İbrahim Arslan, Odunpazarı Belediye Başkanı Kazım Kurt, Seyitgazi Belediye Başkanı Uğur Tepe, Çifteler Belediye Başkanı Zehra Konakcı, İl Başkanı Talat Yalaz, Odunpazarı İlçe Başkanı Emine Cevahir Çalıkuşu Yazıcı ve Tepebaşı İlçe Başkanı Tevfik Yıldırım kurultaya katılan isimler arasındaydı.
Üstelik Eskişehir yalnızca Ankara'ya giden isimlerle değil, kurultay öncesindeki katılımıyla da dikkat çekti.
8 Kasım'da gerçekleştirilen genel başkanlık ön seçiminde Eskişehir'de 39 sandık kurulmuş, katılım oranı yüzde 77 olarak açıklanmıştı.
Bu tablo, parti örgütünün sürece ilgisini gösteriyor.
Ama yine aynı soruyu sormak gerekiyor:
Peki bu ilgi ve heyecan Eskişehir siyasetine nasıl yansıyacak?
Çünkü Eskişehir'de YENİ Parti'nin kuruluşundan bu yana yaşanan parti içi yarışları, farklı isimlerin farklı adayların yanında konumlanmasını, yerel siyasetteki güç dengelerini hep birlikte izledik. Bugün Ankara'da aynı kurultaya katılan, aynı genel başkanın konuşmasını alkışlayan isimlerin yarın Eskişehir'e döndüklerinde nasıl bir siyaset anlayışı ortaya koyacakları bu nedenle çok önemli.
Özgür Özel, siyaseti yenilemekten söz ediyor.
O halde Eskişehir'de de yenilenmesi gereken yalnızca parti tabelası ya da yönetici kadroları olmamalı. Siyasi ilişkiler, karar alma biçimleri, farklı düşüncelere gösterilen tahammül ve en önemlisi ortak çalışma kültürü de yenilenmeli.
Ayşe Ünlüce'nin sık sık dile getirdiği ortak akıl anlayışını hatırlayalım.
Eskişehir'in kentsel dönüşüm, ulaşım, barınma, istihdam ve gençlerin geleceği gibi çözüm bekleyen sorunları ortadayken siyasi enerjinin kişisel rekabetlere harcanması kime ne kazandırır?
Kurultayda verilen adalet mesajının Eskişehir açısından da bir karşılığı olmalı.
Parti içinde farklı düşünen üyeye söz hakkı tanınmasında, kadınların ve gençlerin karar mekanizmalarında gerçekten yer alabilmesinde, seçim kaybedenin de kazanan kadar değerli görülmesinde...
Çünkü adalet yalnızca iktidardan talep edilen bir ilke değil, her siyasi yapının kendi içinde de uygulaması gereken bir anlayış olduğunda gerçek olur.
Özel'in gözyaşları samimi olabilir. Ama o gözyaşlarının anlattığı sorumluluğun da samimiyetle taşınması gerekir.
Veysel Ünal'ın gönderdiği bin liranın, harçlığını veren öğrencinin, ayakkabı parasından vazgeçen emeklinin umudu; siyasi çekişmelerin, makam hesaplarının ve kişisel hırsların arasında kaybolmamalı.
Ankara'da dile getirilen adalet, dayanışma ve ortak gelecek mesajlarının Eskişehir'de de gerçek bir karşılığı olmalı.
Benim için bu kurultaydan geriye kalan en önemli soru şu:
Eskişehir'den Ankara'ya giden siyasetçiler, kurultaydan dönerken yanlarında yalnızca yeni siyasi hedefler mi getirecekler, yoksa gerçekten yeni bir siyaset anlayışı da taşıyacaklar mı?
Çünkü değişimin başladığını söylemek kolay.
Asıl mesele, değişimi kendi siyasi alışkanlıklarımızdan başlatabilmek.
Ve Eskişehir'in yeni dönemdeki asıl sınavı da burada başlayacak.
