İnsan sonradan makam sahibi olabilir, sonradan unvan sahibi olabilir, sonradan parası da olabilir.
Ama sonradan karakter sahibi olunmaz.
Karakter, koltukta değil, sokakta belli olur.
Biz kimseyi düşman görmedik, görmeyiz de. Bizim kavgamız insanlarla değil, insanı bozan düzenle. O yüzden bu yazı kimseyi hedef almak için değil, bir yoldaş uyarısıdır.
Dün omuz omuza yürüdüğümüz, aynı çaydan içtiğimiz, aynı kaldırımda ıslandığımız insanlar vardı. Bugün bir koltuğa oturunca selamı esirger oldular. Telefonlara bakmaz, kapıları kapatır oldular.
Oysa o koltuklar emanettir yoldaşlar. Dün başkasındaydı, bugün sende, yarın başkasında olacak. Koltuk gider, unvan gider, makam gider. Geriye ne kalır biliyor musunuz? İnsanlığınız kalır.
Sonradan edinilmiş ego, insanı büyütmez, küçültür. İnsan büyüdükçe alçakgönüllü olmalı. Büyüdükçe değil, küçüldükçe insan daha çok seviliyor. Çünkü bu halk, kibri değil, samimiyeti seviyor.
Geçen gün bir toplantı izledim. Bir kadın olarak, bir yurttaş olarak kahroldum.
Kirlenmiş, sıradanlaşmış kişiler arasında bir farklılık aradım. Bir ışık, bir özen, bir ciddiyet aradım. Halk adına seçilmiş, güya halkın sorunlarını dile getirecek birinin, toplantının ortasında eliyle dişlerini temizlediğini görünce içim acıdı.
Benim canım ülkem nasıl bu hale getirildi diye isyan ettim içimden. Biz bu koltuklara böyle insanlar mı layık gördük? Halkın derdini konuşacağımız yerde, halkın karşısına bu ciddiyetsizlikle mi çıkacağız?
İşte orada o meşhur söz geldi aklıma: Aşağı tükürsen sakal, yukarı tükürsen bıyık...
Hep söylüyorum, diploma insanı insan yapmıyor. Hele bu düzende hiç yapmıyor. Duvarlara asılan diplomalar, insanın içindeki boşluğu doldurmuyor. Okumuş olmak, makam sahibi olmak, seçilmiş olmak kimseyi farklı kılmıyor.
Ama farklılık yaratmak çok değerli. Kirlenmiş ve sıradanlaşmış kalabalığın içinde temiz kalmak, özenli olmak, halkına saygılı olmak çok değerli. İşte fark orada başlıyor. Konuştuğun sözde değil, oturduğun yerde, halkın karşısında nasıl durduğunda başlıyor.
Bir bakıyorum hep aynı hastalık... Herkes aynı hastalığa yakalanmış. Bir koltuk, bir unvan, bir ego... Sonra halktan kopuş, sonra sıradanlaşma, sonra çürüme.
Ben hâlâ aynı yerdeyim. Aynı sokaktayım, aynı çaydayım, aynı dostların yanındayım. Dün kim neyse, bugün de oyum. Ne bir koltuk beni değiştirebilir, ne bir unvan beni benden alabilir.
Bu yazıyı kimse alınsın diye değil, herkes kendine baksın diye yazıyorum. Belki bir dostumuz okur, "Acaba ben mi değiştim?" diye kendi kendine sorar. İşte o soru bile yeter. Çünkü insan kendini sorguladıkça düzelir.
Biz yoldaşız. Yoldaş yoldaşın yanlışını yüzüne söyler, arkasından konuşmaz. O yüzden buradan söylüyorum: Kibirle değil, tevazuyla yürüyelim. Makamla değil, insanlıkla anılalım.
Çünkü en büyük makam, halkın gönlündeki makamdır. Oradan düşen bir daha kolay kolay kalkamaz.