Utku ile evde aylak aylak otururken öğleye doğru aklımıza esti, Eminönü’ne gitmeye karar verdik. Tabii hazırlanıp oraya varmamız öğleden sonrayı buldu. Günlerden cumartesi olduğundan, aman Allah’ım, nasıl bir kalabalık vardı anlatamam; ikimiz de uzun zamandır böylesini görmemiştik. Geldiğimize pişman olsak da “Ne yapalım, geldik bir kere, hafta sonu olduğu için böyledir herhalde,” diyerek kalabalığın arasına daldık. İnsan yığınlarının içinde biraz dolaşmaya çalıştık ama daha fazla ilerleyemeyeceğimizi anlayınca kendimizi bir yere atıp bir şeyler atıştırdık. Yaklaşık iki saatin sonunda da eve dönmek üzere Eminönü-Alibeyköy tramvay durağının yolunu tuttuk.
Korkunç kalabalık durakta da kendini gösteriyordu. İzdiham yüzünden ilk gelen tramvaya binemedik, ikincisine ise kendimizi zor bela atabildik. Oturacak yer bulamayınca ayakta yolculuk etmeye başladık. Bir durak sonra tramvaya yanlarında üç küçük erkek çocukla birlikte orta yaşlarının sonunda çarşaflı bir kadın ile kırklı yaşlarında olduğunu düşündüğüm başörtülü genç bir kadın bindi. Gelin-kaynana olduğu anlaşılan bu kadınlar hemen yanımızda durdular.
Çocuklardan ikisi dokuz yaşlarında ikizlerdi; diğeri ise yedi yaşlarındaydı.İnanılmaz yaramazlardı; avaz avaz bağırıp vagonda ileri geri hareket etmeye çalışıyorlar, farkında olmadan etraftaki herkesi rahatsız ediyorlardı. Kadınlardan genç olanı son derece duyarsız bir görüntü sergiliyordu; sürekli kıpırdanan çocuklara hiçbir şey söylemiyor, adeta donmuş gibi camdan dışarıyı seyrediyordu. Yaşça büyük olanı ise onları sessizce uyarır gibi yapsa da pek işe yaramıyordu.
Birkaç durak sonra inenler oldu ve arka arkaya iki tekli koltuk boşaldı. Birine hemen oturdum. Diğerine kayınvalide oturur diye düşünürken, ikiz oğlanları sıkış tepiş o koltuğa oturttular.
Çarşaflı kadın, gürültü yapan çocukların dikkatini dağıtmak için kısık sesle konuşmaya başladı. Anlattıklarından, hep beraber Beyazıt’a gidip eski Osmanlı padişahlarının türbelerini ziyaret ettikleri anlaşılıyordu:
“Çocuklar, söyleyin bakalım, biz bugün kimlerin mezarlarını ziyaret ettik?”
Hemen önümdeki koltukta oturan çocuklardan biri bağırarak cevap verdi:
“Fatih Sultan Mehmet, Kanuni Sultan Süleyman, bir de II. Mahmut!”
İkizlerden diğeri heyecanla devam etti:
“Ama, ama yanlarında eşleri de vardı, onları da ziyaret ettik!”
Kadın,
“Aferin! Peki, bir daha gitseniz yerlerini bulabilir misiniz?” diye sordu. Çocuklar koro halinde, “Buluruz!” dediler.
Yaşlı kadın kısık sesle konuşmasını sürdürdü:
“Benim çocuklarım doktor olacak, hem de profesör doktor olacak. Ameliyatlar yapacak, okuyacaklar.”
İkizlerden diğerine göre daha hareketli olanının adı Kemal’di. Ona dönerek onay beklercesine sordu:
“Değil mi Kemal?”
Tam o anda Kemal hiç beklenmedik bir şekilde bağırdı:
“Ben peygamber olacağım!”
Yanındaki ikizi hemen devam etti:
“Ben de Kâbe’nin imamı olacağım!”
İkizlere göre daha sessiz olan küçük oğlan ise koltuğun yanında yere çömelmiş dururken birden ayağa kalkıp bas bas bağırmaya başladı:
“Ben de parkeci olacağım!”
Kadınlar bu sözleri duyduklarında hiç seslerini çıkarmadılar. Utku yanı başımda ayakta duruyordu. Hemen arkalarındaki koltuktan bütün bu konuşmalara şahit olunca Utku’yla göz göze geldik ve bizi bir gülme aldı. Neyse ki o sırada tramvay durağa geldi ve bizimkiler yine gürültülü bir şekilde indiler.
Onlar indikten sonra bile bir süre gülümsememiz yüzümüzden silinmedi. Hayatın koşturmacası içinde, o kalabalık tramvayda çocukların masum ve sınır tanımayan hayalleriyle neşeyle dolmuştuk. Çarşaflı kadının çocuklara sürekli bir şeyler öğretmeye çalışması beni çok etkiledi. Kim bilir, belki o gün tramvayda yerinde duramayan Kemal profesör, yanındaki ikizi imam, en küçüğü de hayal ettiği gibi parkeci olur; ama biz o gün İstanbul’un karmaşası içinde kaybolurken hayatın en saf ve en eğlenceli yüzüne tanık olmuştuk.
Sevgimle kalın…